18/4/15

1. ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ, 1993


1. ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ
     Μαζευτήκαμε την περασμένη Πέμπτη στην πλατεία Δημαρχείου να μιλήσουμε για τις φυλακές της Κέρκυρας. Και μιλήσαμε για τις φυλακές της Κέρκυρας... Μιλήσαμε για τους αναξιοπαθούντες δικηγόρους, τους αναξιοπαθούντες μανάβηδες, μπακάληδες και δεσμοφύλακες, που θα χάσουν την δουλειά τους αν κάποτε κλείσουν τα κολαστήρια.
      Σε κάποια στιγμή ο "πρόεδρος" μάς υπενθύμισε πόσο κακός είναι ο Κοεμτζής και πόσο καλό του κάνει η τηλεόραση... Ήμασταν όλοι εκεί (σχήμα λόγου το "όλοι", αφού για λόγους κομματικής βλακείας δεν ήμασταν όλοι). Όλοι οι απ' έξω βρε αδερφέ.
      Τελικά, κι ενώ φύσαγε η αύρα του σούρουπου, για την ταμπακέρα δεν μιλήσαμε. Κι είναι η ταμπακέρα το διαρκές έγκλημα που συντελείτο μέχρι το 1987 γύρω από το σύγχρονο Νταχάου. (Διότι μετά το 1987, κατά τις ομόφωνες διαβεβαιώσεις προέδρου των Κερκυραίων δικηγόρων και εκπροσώπων δεσμοφυλάκων, οι φυλακές μετετράπησαν σε ευαγές ίδρυμα φιλοξενίας.) Μέχρι το 1987 οι δικηγόροι ήσαν δικηγόροι, οι δεσμοφύλακες ήσαν δεσμοφύλακες και οι ελεύθεροι πολίτες του νησιού αυτού ήσαν ελεύθεροι πολίτες. Κι αφού όλοι παραμένουν και μετά το 1987 στις θέσεις τους (δικηγόροι, δεσμοφύλακες, πολίτες), ποιος θα μιλήσει για το έγκλημα;
      Δεν αναφέρομαι στο έγκλημα των πιο βασανιστικών φυλακών της Ελλάδας. Γι αυτό ήδη απεφάνθησαν τα δικαστήρια και αθώωσαν τους εξεγερθέντες φυλακισμένους του 1987. (Έκαναν οι εξεγερμένοι ό,τι θα έκανε ο κάθε άνθρωπος στα έσχατα όρια του εξευτελισμού του. Έκαψαν τις φυλακές.) Αναφέρομαι στο διαρκές έγκλημα της σιωπής μιας ολόκληρης κοινωνίας.
      Μια παγερή σιωπή υψωνόταν και περιέκλεινε τις φυλακές με ακόμη υψηλότερα τείχη: Τα τείχη της σιωπής, στα οποία προσέκρουε η ανθρωπιά μας για να μη συναντήσει ποτέ την ανθρωπιά των άτυχων και βασανισμένων συνανθρώπων μας. Παράξενη ανθρωπιά. Μια ανθρωπιά εκτός των τειχών της φυλακής και μια ανθρωπιά εντός των τειχών της φυλακής με τίποτα κοινό μεταξύ τους.
      Καλά τόπε ο Βότσης. Τις φυλακές τις χρειαζόμαστε οι απ' έξω για να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε ως «απ' έξω» (έντιμοι). Οι από μέσα γεννήθηκαν για να είναι «από μέσα» (άτιμοι). Η φωνή μας, λοιπόν, μπορεί να διαταράξει την ισορροπία ανάμεσα στους «από μέσα» και σε μας τους «απ' έξω». Ας σιωπήσουμε λοιπόν!
      Κι έτσι κύλησαν τα χρόνια... Σαν να μην ήξερε κανείς. Δικηγόροι, δεσμοφύλακες και λοιποί ελεύθεροι πολίτες συναντιόμασταν επί χρόνια σε μια υπερ-εγκληματική συνωμοσία σιωπής. Κι όμως, εκεί, ανάμεσα μας, άσβεστες οι κραυγές της οδύνης των βασανιστηρίων, χωρίς ποτέ σ' αυτό το ελεύθερο νησί να ξεσηκωθεί μια ολόκληρη κοινωνία...
      Κι ήρθε το 1987 και μαζί του η άγρια εξέγερση των φυλακισμένων. Κι όλα άλλαξαν (το διαβεβαίωσε ο «πρόεδρος»). Κι όλα ξεχάστηκαν σε μια κοινωνία που μαθαίνει τα παιδιά της γρήγορα να ξεχνάνε.
Ενημέρωση 9/6/1993

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.