18/4/15

10. Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΩΣ ΠΟΙΚΙΛΜΑ, 1995



10. Η ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ΩΣ ΠΟΙΚΙΛΜΑ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ
      Τίθεται, τελευταία, το ζήτημα των ορίων της ελευθερίας σε σχέση με την δημοσιότητα κειμένων που θεωρούνται υβριστικά για την ανθρωπιστική ευαισθησία. Επίσης τίθεται, τελευταία, το ζήτημα της χυδαίας προβολής θεμάτων (τα θέματα καθ' εαυτά δεν είναι ποτέ χυδαία) από εφημερίδες και τηλεόραση.
      Δυο πράγματα μπορούν να ειπωθούν εδώ: Εν ονόματι της ελευθέριας του λόγου όλα επιτρέπονται. Εν ονόματι της μεγάλης κυκλοφορίας, της μεγάλης θεαματικότητας πάλι όλα επιτρέπονται. Ένα ερώτημα, όμως, γεννιέται: Πώς η ελευθέρια τύπου Αναστασιάδη "πουλάει", ενώ μέχρι σήμερα κάθε ελευθερία κόποις και μόχθοις κατακτιόταν; Πώς το "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία" μετατράπηκε σε "θέλει ελευθερία η μεγάλη κυκλοφορία και η μεγάλη θεαματικότητα"; Πως η ελευθερία έγινε ξαφνικά in και glamorous;
      Δεν θα αμφισβητήσει κανείς ότι η δημόσια προβολή θεάματος που στάζει αίμα και ευτέλεια ήθους κερδίζει σε ποσοστά τηλεθέασης. Δεν θα αμφισβητήσει κανείς ότι "ελαφρά αστειάκια" για τους Εβραίους, τους Αλβανούς και τις γυναίκες εξασφαλίζουν τις μεγάλες κυκλοφορίες.
      Όμως, ησυχάστε Εβραίοι, Αλβανοί και (προσφάτως) Ρηγάδες! Ο λόγος είναι πλέον ακίνδυνος. Εντελώς ακίνδυνος. Η ιστορία έφθασε στο τέλος της (Φουκουγιάμα). Τα κοινωνικά πράγματα συντελούνται είτε ειπωθεί ο λόγος είτε όχι. Ο οποιοσδήποτε λόγος. Η φλυαρία του καθημερινού λόγου είναι εντελώς ατελέσφορη και για το καλό και για το κακό. Ένα στρογγυλό μηδέν.
      Η πολιτική έγινε παραπολιτική στήλη για να εκφράζει απόψεις για τα πάντα, δηλαδή, για τίποτα. Όσο περισσότερο πληροφορημένη, τόσο λιγότερο σοφή. Αυτό, που ακούγεται σαν ομιλία, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το κερασάκι σε αυτοτελείς και αυτοδύναμους οικονομικούς μηχανισμούς που παράγουν τα δικά τους αποτελέσματα αδιαφορώντας για την δική μας παρουσία.
      Μη φοβάστε λοιπόν! Καμία «Μαύρη Τρύπα» δεν μπορεί να παράγει κακά αποτελέσματα. Όπως και κανένα άλλο υποκατάστατο πολιτικού λόγου δεν μπορεί να παράγει καλά αποτελέσματα. Με ή χωρίς «Μαύρη Τρύπα» πάλι ίδιοι θα είμαστε. Εξέλιπε ο κριτικός λόγος και αρχίσαμε τα ελεύθερα παραπολιτικά αστειάκια. Τόσο ελεύθερα ώστε τίποτα να μην αλλάζει.
      Ο  μεγάλος Τσάρλι Τσάπλιν μετάνιωσε κάποτε που γύρισε το 1936 τον "Δικτάτορα". Είχε, έγραψε, τόση αφέλεια. Σήμερα κανένας Αναστασιαδης δεν χρειάζεται να μετανιώσει για τίποτα.
Αυγή 17/5/1995, Ενημέρωση 17/5/1995

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.