18/4/15

12. ΒΟΣΝΙΑ: ΕΥΘΥΝΕΣ, ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΙ, 1995



12. ΒΟΣΝΙΑ: ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΙ
      Τώρα, λοιπόν, που η διεθνής κοινότητα καταδίκασε και καταδιώκει ως εγκληματίες πολέμου τους Κάραζιτς και Μλάντιτς ας κάνουμε μερικές διευκρινίσεις και χρήσιμες επαναλήψεις.
      Οι ανά την Ευρώπη σήμερα θρηνούντες για τα θύματα της Βοσνίας χωρίζονται σε δυο εντελώς αντίθετες πολιτικές σκέψεις: Η πρώτη είναι αυτή που είδε σαν παραφροσύνη την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, που είδε το δράμα να εκτυλίσσεται σιγά-σιγά από τις πρώτες γερμανικές και αυστριακές οπλικές ενισχύσεις σε Κροάτες και Σλοβένους πολύ πριν το 1991 και που είδε σαν φρενίτιδα την απροκάλυπτη εθνοκάθαρση. Η άλλη πολιτική σκέψη είναι αυτή που ήδη από το 1988 υποστήριζε την διάσπαση (από Σλοβενία μέχρι Κοσσοβο) με δηλώσεις, συνεντεύξεις, διακηρύξεις. Σε μια προοπτική καλυμμένης, αλλά εξ ίσου επικίνδυνης, εθνοκάθαρσης και εθνοκαθαρτήριας αναγνώρισης. Στην πρώτη πολιτική σκέψη συγκαταλέγω ανθρώπους σαν τον Κουστορίτσα. Στην δεύτερη πολιτική σκέψη συγκαταλέγω την ρητορική της επιλεκτικής ευαισθησίας, που σήμερα αποποιείται τις ευθύνες της για την διάσπαση και τον πόλεμο.
      Θέτω, αμέσως, μερικά υστερόβουλα ερωτήματα: Ποιοί, αλήθεια, οδήγησαν στον πόλεμο μια χώρα που η διεθνής "νομιμότητα" (βαλε πολλά εισαγωγικά τυπογράφε), δια της ΔΑΣΕ των Παρισίων, ανακήρυξε σε χώρα με σεβαστά σύνορα λίγους μόλις μήνες πριν τα διαλύσει; Ποιοί οδήγησαν στον πόλεμο μια χώρα των εκατοντάδων χιλιάδων μικτών γάμων (σαν αυτού του μπαμπά και της μαμάς του Κουστορίτσα); Ποιοί οδήγησαν στον πόλεμο μια χώρα με κατεσπαρμένες τις φυλές της, με κοινή την γλώσσα, με κοινές τις παραδόσεις, όπου οι μεν συμμετείχαν στα έθιμα των δε; Ποιοί οδήγησαν σε πόλεμο μια χώρα με κοινούς ποδοσφαιρικούς πανηγυρισμούς σε Ζάγκρεμπ, σε Σεράγεβο όσο και σε Βελιγράδι για την ευρωπαϊκή στέψη του Ερυθρού Αστέρα κάτι μήνες πριν από την διάσπαση; Ποιοι στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα, βεβαίως) περιφέρονταν από κανάλι σε κανάλι προπαγανδίζοντας την διάσπαση και εμφανίζοντας κάθε Σέρβο ως Αρκάν και κάθε Τούτζμαν και Ιζεντμπέκοβιτς ως αθώες κορασίδες;
      Είναι αυτοί που σήμερα υποστηρίζουν μια πολυεθνική, πολυπολιτισμική Βοσνία. Πλάνη ή υποκρισία; Πολύ πριν θα έπρεπε να υποστηρίξουν την πολυεθνική, πολυπολιτισμική Γιουγκοσλαβία.
      Τι να πρωτοθυμηθούμε τώρα; Ότι την στιγμή της διάσπασης συνεζητείτο και στο Βελιγράδι η χαλαρή συνομοσπονδία; Ότι οι Κοινοτικοί υπουργοί εσύροντο στην υπογραφή της αναγνώρισης και της διάσπασης (16 Δεκ. 1991) με δηλωμένη την θέση της Γερμανίας ότι ούτως ή άλλως θα υπήρχε γερμανική αναγνώριση (προς δόξα της κοινής εξωτερικής πολιτικής); Ότι στο εμπάργκο κατά της Σερβίας από την ανθρωπιστική Ευρώπη δεν εξαιρέθηκαν ούτε τα φάρμακα (πώς λέγεται αυτό;); Ότι τα οικονομικά στατιστικά στοιχεία της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας καταρρίπτουν του μύθους της ισχυρής Σερβίας αφού οι αριθμοί ευημερούσαν μόνον για τις βόρειες επαρχίες (Σλοβενία, Κροατία). Ότι όλη αυτήν την ώρα μιλάμε για την χώρα με τις μεγαλύτερες συμφορές από Γερμανούς και ντόπιους ναζί, με μνήμες όχι ιστορικές αλλά βιωματικές (ζουν ακόμη, τι να τους κάνουμε;);
      Κι έρχεται τώρα η Γερμανική εκστρατευτική μονάδα να επιβάλει την τάξη στην ίδια περιοχή. Κι έρχονται τώρα να αναζητήσουν τους εγκληματίες πόλεμου. Μα εγκληματίες πόλεμου είναι όσοι δια πράξεων και λόγων οδήγησαν στην σημερινή τραγωδία. Κι αυτοί, που δια πράξεων και λόγων οδήγησαν σε τούτον τον πόλεμο (και τώρα εμφανίζονται θρηνούντες), αποκαλύπτουν τον εξής φαρισαϊσμό: Καταγγέλλουν τις βιαιότητες του πόλεμου αλλά όχι τον πόλεμο (που οι ίδιοι προκάλεσαν). Πόλεμος ναι, αλλά χωρίς βιαιότητες. Πόλεμος με σαβουάρ βιβρ. Αλήθεια, καταλαβαίνουν τι συνέπειες έχει αυτή η παραδοχή;
      Γνωρίζουμε ότι αυτό που λέγεται Βοσνία πρόκειται σύντομα να γίνει μια επαρχία της γερμανικής Κροατίας και ο Ιζετμπέκοβιτς τοπικός πριγκιψ. Πως το γνωρίζουμε; Μα με τα ακλόνητα επιχειρήματα που εξέθρεψαν τους Ευρωπαίους ανθρωπιστές.
      Να τι σκέφτομαι για το παρόν και το μέλλον: Με τόσο αίμα χυμένο παντού, η χώρα αυτή δεν θα κατασιγάσει. Οι ψυχές των ανθρώπων έγιναν πέτρες. Δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει ένα σκοτωμένο. Ο πολιτισμός της Ευρώπης  φαντάζει σαν αστείο. Ποιές μάνες θα συγχωρήσουν τους φονιάδες των παιδιών τους; Ποιά ορφανά θα ξεχάσουν τους φονιάδες των γονιών τους; Ποιος δυτικός Διαφωτισμός θα φωτίσει τα μυαλά της μέχρι τρέλας δυστυχίας; Ποια ήρεμη δύναμη θα καθησυχάσει τους φοβισμένους εμπόλεμους; Ελπίδα δεν υπάρχει. Τα εμπόλεμα στρατόπεδα είναι καταδικασμένα να ζήσουν και μετά τον πόλεμο για πολλά χρόνια (πολλές ίσως γενιές) χωριστά.
      Ας μην κλείνουμε τα μάτια. Οι Σερβοβόσνιοι μέσα στην Βοσνία θα είναι πάντα έγκλειστοι στο άλλο στρατόπεδο. Έτσι είναι γιατί έτσι το αισθάνονται και αυτοί και οι αντίπαλοι τους. Αν είναι κάτι να γίνει για την μελλοντική ψυχρή ειρήνη, αυτό είναι η διασφάλιση ελεύθερων λωρίδων επικοινωνίας με το Βελιγράδι τόσο για τους Σερβοβόσνιους όσο και για την Κράινα.
      Αν είναι να τελειώσει κάποτε αυτός ο πόλεμος πρέπει να σταματήσουμε να σχεδιάζουμε την τέλεια ειρήνη μετά από ένα τόσο τέλειο πόλεμο. Όσοι οραματίζονται πολυπολιτισμικες συνυπάρξεις, ας είναι ταπεινοί μπροστά στην ματωμένη Βοσνία. Να αρκεσθούμε στην κατάπαυση του πυρός και να υψώσουμε τα τείχη των νέων συνόρων.
      Η εθνοκάθαρση των διάφορων Χέλμουτ Κολ και Ντίντριχ Γκένσερ, δυστυχώς, επέτυχε!
Ενημέρωση 2/8/1995

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.