18/4/15

18. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ( ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΕΣ), 1996



18. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ (ΦΥΛΑΚΕΣ)
      Να κλείσουν ή να μη κλείσουν; (οι φυλακές). Ιδού το ερώτημα! Και επειδή κάθε ερώτημα του τύπου "να... ή να μη..." κουβαλάει μέσα του ένα μικρό ή μεγάλο Άμλετ, οι απαντήσεις συνήθως αποκαλύπτουν σοφία. Κάποιες φορές, όμως, μπορεί απλώς να αποτινάξουν ένα κίβδηλο προπέτασμα καθημερινού πολιτισμού και να αποκαλύψουν απλή βλακεία. Η τραγωδία, τότε, μετατρέπεται σε φθηνή τηλεοπτική παραγωγή.
      Δαιμόνιοι ρεπόρτερ οργανώνουν, τελευταία, γκάλοπ της στιγμής: "Κύρια Μαρίκα τι γνώμη έχετε για το σωφρονιστικό μας σύστημα;" Και αν οι 40 δραπέτες είναι ο ένας δημόσιος κίνδυνος, οι περίπου 40.000 απόψεις αυτοσχέδιων εγκληματολόγων είναι ο άλλος δημόσιος κίνδυνος. Ποιός δεν άκουσε αυτές τις ημέρες σε καφενεία, δρόμους, media πολυτεχνίτες, οψίμως εγκληματολογούντες, να προτείνουν σχέδια θανατικής καταστολής κατά πάντων (εξαιρέσει εαυτών).
      Όταν η πόλη είναι κάτω από την διαρκή ομηρία των φυλακών και των δραπετεύσεων, το μόνο που σου μένει είναι να απομακρύνεις από την πόλη τις φύλακες. Την ίδια ώρα, όμως, είσαι υποχρεωμένος να ξεκαθαρίσεις πόσο θα τις απομακρύνεις, πού θα τις στείλεις. Και ακόμη περισσότερο να ξεκαθαρίσεις ένα-δύο πράγματα.
      Οι έγκλειστοι κολασμένοι τούτης της γης ήσαν κάποτε έξω από την φυλακή ελεύθεροι και επικίνδυνοι όσο είναι και ως πιθανοί δραπέτες. Μόνο στον τρομερό γυάλινο κόσμο της μηχανικής γενετικής του κλωνισμού θα νιώθουμε απολύτως ασφαλείς, μετά την πλήρη απαλλαγή μας από το έγκλημα  (...και από πολλά αλλά). Και ελπίζω ότι κάποιος ρήτορας των ημερών να μη εννοούσε αυτόν τον κόσμο, όταν μας είπε ότι θέλουμε ένα κόσμο χωρίς φυλακές.
      Όσο υπάρχουν φυλακές, θα υπάρχουν ως το alter ego της φιλήσυχης νομοταγούς κοινωνίας. Το alter ego σου δεν το στέλνεις στο Αλκατράζ. Το alter ego σου δεν το στέλνεις στην ηλεκτρική καρέκλα. Στο κάτω-κάτω οι συνεχείς θανατικές εκτελέσεις των χιλιάδων θανατοποινιτών των ΗΠΑ (ενίοτε μετά TV μεταδόσεων) έστειλαν τους δείκτες αγριότητας στα ύψη στην χώρα αυτή. Αλλά και στο κάτω-κάτω δίπλα σε κάθε Δουρή θα βρίσκεται πάντα μια δύσμοιρη Σουφχάρα (προσφάτως αθωωθείσα, αφού πρώτα κρατήθηκε στις φυλακές για δυο χρόνια ως δολοφόνος, αιμομίκτης κλπ μετά από πρωτόδικη απόφαση των τηλεδικείων).
      Ενώ η κάθε σκέψη για την απομάκρυνση των φυλάκων θα πρέπει να διακρίνεται από επίγνωση των μεγεθών, αξιών και απαξιών, ακούγονται τα εξής ωραία (πολλαπλασιαστικώς αναπαραγόμενα μέσω των καναλιών): "Μετά την Ιόνιο Ακαδημία θα μας πάρουν και την φυλακή". 'Η, επί το ευγενέστερο, το δικηγορικό επιχείρημα: "Θα μας πάρουν το Εφετείο". Ώστε στο μέγα θεσμικό ερώτημα των φυλακών απαντούμε με το πόσες δημόσιες υπηρεσίες χάσαμε ή θα χάσουμε!
      Αποκαλύφθηκε αυτές τις ημέρες ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος δεν είχε δυνατότητα συνεργασίας και ελέγχου της φυλακής λόγω Ιωσήφ Κόλλα (συνέντευξη μέλους ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου σε τοπικό κανάλι). Έχουμε, δηλαδή, να κάνουμε με ένα σωφρονιστικό διευθυντή που είχε απομακρυνθεί και περιέργως επανέκαμψε και δεν υπήρξε ουδεμία δημόσια καταγγελία για το γεγονός της επανάκαμψης αλλά και για την άρνηση συνεργασίας και ελέγχου. (Μη χάσουμε το Εφετείο ρε παιδιά!).
      Κατά μήνα Ιούλιο του '95 (σε μια ακόμη εξέγερση των κρατούμενων) σε αναζήτηση του ποιός μπορεί να μπει σ' αυτήν την φυλακή επισκέφθηκα τον αιρετό μας νομάρχη. Η απάντηση φαρδιά-πλατειά: "Η φυλακή δεν είναι θέμα δικό μου". Τώρα τρέχει και δεν φθάνει ο καημένος.
      Πρέπει να ομολογήσουμε ένα πράγμα: Το κολαστήριο έκλεισε από μόνο του (από τους ίδιους δηλαδή τους κολασμένους). Δεν το κλείσαμε εμείς ως οργανωμένη κοινωνία. Τώρα δε που έκλεισε το κολαστήριο πραγματοποιήσαμε και τις πρώτες ηρωικές πορείες. "Να κλείσει το κολαστήριο!" Τώρα που γκρεμίστηκε σε χίλια κομμάτια... (Στην πρώτη μάλιστα ηρωική πορεία ηγείτο ο εκ των αντιδημάρχων υπέρμαχος ανατολικών (αλλά και δυτικών) πολεμικών τεχνών ως μεθόδου κοινωνικής αυτοάμυνας.)
      Η δημοτική μας αυτοδιοίκηση έριξε την ιδέα της μετατροπής της φυλακής σε μουσείο πολιτικής ιστορίας. Αν και τα μουσεία της πολιτικής ιστορίας, αγαπητέ Χρύσανθε, βρίσκονται μόνο στις μνήμες των ανθρώπων και στα γραπτά ενός Χρόνη Μίσσιου και ενός Σταμάτη Σκούρτη, εφ όσον πρόκειται για απόδοση τιμής δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει.
      "Ο,τι απομένει είναι σιωπή" είναι τα τελευταία λόγια του Αμλετ.
Ενημέρωση 3/4/1996

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.