18/4/15

32. ΕΓΕΝΕΤΟ ΕΥΡΩ (8η ΗΜΕΡΑ), 1998



32. ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΕΥΡΩ  (8η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ)
      Η Ευρώπη των λαών περνάει, απ’ ό,τι φαίνεται, μέσα από την Ευρώπη των τραπεζών και των χρηματιστηρίων με το εξής χρονοδιάγραμμα:
      3 Μαΐου 1998: Κλείδωμα ισοτιμιών μεταξύ των νομισμάτων που μπαίνουν στην ζώνη του ευρώ.
      Εντός του 1998 τίθεται σε λειτουργία το Euro-X, το όργανο των 11 χωρών που θα μετάσχουν στην ζώνη του ευρώ (η Ελλάς δεν μετέχει διότι θέλει αλλά δεν μπορεί, οι Βρετανία, Δανία, Σουηδία δεν μετέχουν διότι μπορούν αλλά δεν θέλουν!). Το ECOFIN συνεχίζει να υπάρχει (αλλά η σχέση μεταξύ Euro-X και ECOFIN θα μοιάζει με την σχέση προσυνεννοημέων συνδικαλιστών και ανυποψίαστων γενικών συνελεύσεων!).
      1 Ιαν. 1999: Το ευρώ γίνεται επίσημο νόμισμα της Ε.Ε. Οι συναλλαγές μεταξύ των τραπεζών θα γίνονται σε ευρώ.
      1 Ιαν. 2001: Μπαίνουμε (μετά από τις εξετάσεις του Μαρτίου 1999 - τα θέματα τα πήρε κρυφά ο Γιάννος!) ως Ελλάς στην ζώνη του ευρώ. Εν όψει αυτών των εξετάσεων αναμένεται η κατάθεση στην Ελληνική Βουλή του (κατά την ορολογία Γιάννου Παπαντωνίου) «επικαιροποιημένου» προγράμματος σύγκλισης. (Πώς να μη γελάς όταν ακόμη και ο αυτόματος ορθογραφικός διορθωτής των Windows άναψε 15 λαμπάκια στην ελληνική(;) λέξη «επικαιροποιημένος» ενώ δεν άναψε ούτε ένα στους όρους «εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων και ακύρωση εργασιακών δικαιωμάτων»!)
      1 Ιαν. 2002: Κυκλοφορία κερμάτων και τραπεζογραμματίων ευρώ.
      1 Ιουλ. 2002: Απόσυρση των εθνικών νομισμάτων.
      1 Ιαν. 2010 (επιτρέψατέ μου την φανταστική αυτή χρονική προβολή): Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χρηματιστήριο και ανεργία 0%, αφού μέχρι τότε θα έχουμε εμπεδώσει τους 32 στατιστικούς τρόπους για την λογιστική μείωση της ανεργίας κι αφού εργαζόμενοι θα θεωρούνται και όσοι θα απασχολούνται 5 - 35 ώρες ετησίως (λαμπάκι στον όρο «διευθέτηση του χρόνου εργασίας»  κ. Μιλτιάδη Παπαϊωάννου!).
      Παράλληλα θα ισχύσει το πρωσικής έμπνευσης Σύμφωνο Σταθερότητας με βάση το οποίο θα επιβάλλονται βαριά χρηματικά πρόστιμα στα δημοσιονομικά απείθαρχα κράτη.
      Όλα αυτά αποφασίσθηκαν κατά την ιστορική Πρωτομαγιά του 1998 στις Βρυξέλλες παρουσία 2500 δημοσιογράφων από όλο τον κόσμο.
      Και επειδή νόμισμα είναι ό,τι νομίζετε (εκ του ρήματος «νομίζω» φρόντισαν να το παράγουν οι σοφοί πρόγονοι μας), το ευρώ έχει εξασφαλισμένη επιτυχία στα χαμόγελα όσων έτσι νομίζουν (αυτό εκτός από λογοπαίγνιο είναι και ουσία της πιο ενδιαφέρουσας νομισματικής θεωρίας). Αρκεί να πεισθούν και να νομίσουν έτσι και κάτι τύποι σαν τον ιδρυτή της σχολής του Σικάγου Milton Friedman που θα είχε κάθε λόγο να αφορίζει τις «δημοσιονομικές διαστρεβλώσεις».
      Σύμφωνα με τον Friedman το κοινό νόμισμα  προϋποθέτει ό,τι στοιχειωδώς προϋποθέτει ένα οποιοδήποτε άλλο εθνικό νόμισμα. Κινητικότητα των εργαζομένων στα εθνικά όρια (που επιτρέπεται, αλλά δεν είναι πρακτικά εύκολη στην ΕΕ).
      Σύμφωνα δε με άλλες κριτικές, που αρέσκονται στις «δημοσιονομικές διαστρεβλώσεις», ένα κοινό νόμισμα (επειδή αχρηστεύει τις δυνατότητες ξεχωριστών κατά χώρα νομισματικών πολιτικών που θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν τις περιφερειακές ανισότητες) επιβάλλει την άσκηση κεντρικής δημοσιονομικής πολιτικής. Και ερχόμαστε, έτσι, στην ουσία του προβλήματος.
       Με ποιο προϋπολογισμό να ασκήσεις σοβαρή αναδιανεμητική πολιτική στην Ευρώπη; (συγκρίνατε τον πενιχρότατο προϋπολογισμό της Ευρώπης σε σχέση με το ΑΕΠ της και τους εθνικούς προϋπολογισμούς σε σχέση με τα αντίστοιχα ΑΕΠ τους). Γιατί το θέμα  στην ζώνη ευρώ δεν είναι να αναδιανείμεις εισόδημα μεταξύ πλούσιων και φτωχών Ελλήνων αλλά μεταξύ πλούσιων και φτωχών Ευρωπαίων. Και με ποια ευρωπαϊκή συγκατάθεση ευρωπαίων πολιτών μπορεί να γίνει αυτό; Δηλαδή πώς θα αισθάνεται ένας πλούσιος κάτοικος της Φραγκφούρτης ή της Βιέννης όταν χρηματοδοτεί (έστω και πενιχρά) ένα Σικελό ή ένα Ευρυτάνα;
      Εφευρίσκεται, έτσι, η υπό επικαιροποίηση (λαμπάκι!) διαρθρωτική πολιτική καθώς και η πολιτική ανάπτυξης με την βοήθεια των άμεσων επενδύσεων. Λοιπόν, η UNICE  (Ευρωπαϊκή Ένωση Βιομηχάνων) εκπόνησε μια μελέτη με θέμα την ανταγωνιστικότητα, πού έδειξε ότι από το 1993 και μέχρι σήμερα μειώνονται συνεχώς οι άμεσες επενδύσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
      (Είναι, ειρήσθω εν παρόδω, παροιμιώδης η απροθυμία των Ευρωπαίων - και δη των Γερμανών - να μετατρέψουν τα τεράστια πλεονάσματα του εμπορικού ισοζυγίου τους σε άμεσες επενδύσεις και εκτός Ευρώπης.)
      Επί της ουσίας πάλι: Η προτίμηση και εμπιστοσύνη σε ένα νόμισμα επιτρέπει στην χώρα που το εκδίδει να ασκεί ηγεμονία στον κόσμο. Αυτό ίσχυε πάντοτε και ισχύει περισσότερο σήμερα που η σφαίρα της χρηματιστικής οικονομίας καταθλίβει την σφαίρα της πραγματικής οικονομίας (με όρους πρωταρχικής συσσώρευσης).
      Το παραγόμενο προϊόν της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μεγαλύτερο του παραγόμενου προϊόντος των ΗΠΑ, όμως οι μισές εμπορικές ανταλλαγές στον κόσμο τιμολογούνται σε δολάρια και σε δολάρια τηρείται το 62% των παγκόσμιων συναλλαγματικών αποθεμάτων ενώ σε μάρκα μόνον το 14%. Αυτή είναι η πρόκληση του νέου νομίσματος και το ζητούμενο είναι πώς οι πελάτες του δολαρίου θα πεισθούν να γίνουν πελάτες του ευρώ. Οι παίκτες τώρα αρχίζουν να παίρνουν θέσεις στον ρευστό μεταψυχροπολεμικό κόσμο και εν όψει των ανταγωνισμών ισχύος του επόμενου αιώνα.
Ενημέρωση 6/5/1998

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.