18/4/15

35. ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, 1998



35. ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
     Κουρδικό ζήτημα: το ξαναζωντάνεμα στη δύση του 20ου αιώνος των εθνικών κινημάτων του 19ου;
      Ένας ηττημένος από τον πανίσχυρο τουρκικό στρατό (και την αφειδώς παρασχεθείσα στην Τουρκία Αμερικανική και Ισραηλινή ηλεκτρονική τεχνολογία παρακολούθησης των στρατιωτικών κινήσεων του ΡΚΚ) στρατιωτικός ηγέτης, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, με πολιτικά ρούχα παραδίδεται στην Ιταλία. Κούρδοι, μέλη του ΡΚΚ, αυτοπυρπολούνται για να ακουστεί η διαμαρτυρία τους και η εικόνα της αυτοπυρπόλησης ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Ένα ματωμένο Κουρδιστάν (κομματιασμένο σε τέσσερις γειτονικές χώρες) με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και με  χιλιάδες χωριά ερειπωμένα συνοδεύει την κατασκευή ενός σύγχρονου έθνους (π.χ. Τουρκικού ή Ιρακινού κατά περίπτωση).
      «Καθώς δείχνει η δίωξη των Κούρδων στην Τουρκία», γράφει η τουρκολόγος Kim Rygiel του Carleton University, «σκοπός είναι η ομογενοποίηση του πληθυσμού και η παρουσίαση της εικόνας ενός ενοποιημένου έθνους. ...Αυτή η πρακτική και λογική μπορούν μόνο να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη βία και ανασφάλεια σε αυτούς με (π.χ. γλωσσικές) διαφορές εναντίον των οποίων το κράτος παγιώνει την ταυτότητα του». Να σημειώσουμε εμείς ότι ο Κουρδικός πληθυσμός είναι εξαιρετικά ετερογενής (γλωσσικά, θρησκευτικά αλλά και οργανωτικά). Η δε επίσημη Τουρκία (απαγορεύοντας την χρήση και διδασκαλία της γλώσσας τους μέχρι το 1991 και έκτοτε μόνον(!) την διδασκαλία) θεωρεί τους Κούρδους ορεσίβιους Τούρκους. (Ένας δε εξ αυτών των ορεσιβίων Τούρκων ήταν και καθ΄ ομολογία του ο Οζάλ).
      Η αρθρογραφία των ημερών στο σύνολό της δίνει ένα περίγραμμα της πολυπλοκότητας που συνθέτει το Κουρδικό .Ένα έκαστο των άρθρων όμως τείνει να παραβλέπει την πολυπλοκότητα προβάλλοντας τρεις, δύο ή και ένα καμιά φορά παράγοντα του Κουρδικού ζητήματος: Πετρέλαια Μοσούλης και Κιρκούκ. Πετρελαιαγωγός  Μπακού - Τσειχάν. Τίγρης, Ευφράτης και τα 22 φράγματα του φαραωνικού Νοτιοανατολικού Σχεδίου (GAP) της Τουρκίας. Οι δρόμοι του βορειο-ιρακινού λαθρεμπορίου και οι αδελφοί Κούρδοι αλλά και άσπονδοι εχθροί Μπαρζανί και Ταλαμπανί (πολέμιοι του Σαντάμ Χουσεϊν αλλά και του ΡΚΚ, Τουρκικής και Ιρανικής επιρροής αντίστοιχα και προσφάτως αμφότεροι Αμερικανικής).
      Έντονες φατριαστικές παραδόσεις και διχόνοιες, εμφύλιοι πόλεμοι αλλά και ζωντανοί στόχοι Ιρακινών χημικών όπλων και Τουρκικών πυραύλων.  Κυνική εγκατάλειψη  του ΡΚΚ από Συρία και Ρωσία λόγω ισχυρών πιέσεων και φιλοδωρημάτων από πλευράς Τουρκίας και ΗΠΑ. Καθυστέρηση και ανέχεια του Κουρδιστάν και έλλειψη στοιχειώδους πρόνοιας στην περιοχή. Καθεστώς στρατιωτικού νόμου από το 1979 και εκτάκτου ανάγκης από το 1987 και αναστολή των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη ΝΑ Τουρκία με παρουσία μόνιμου στρατιωτικού κυβερνήτη που αποστολή έχει την πλήρη καθυπόταξη των εξεγερμένων. Στο σύνολο όλων αυτών των ξεχωριστών αναφορών κρύβεται το εκρηκτικό μίγμα που προκαλεί τον πόλεμο και την ανείπωτη αιματοχυσία.
      (Μία ανακρίβεια  της αρθρογραφίας των ημερών είναι η αναφορά στην κήρυξη του πολέμου από το ΡΚΚ το 1984 χωρίς να  αναφέρεται η κήρυξη του στρατιωτικού νόμου στην περιοχή το 1979, ανακρίβεια που ισχυροποιεί  την επίσημη τουρκική θέση περί  μονομερούς τρομοκρατίας του ΡΚΚ.)
      Για την νηφάλια ερμηνεία της σημερινής στάσης της Ευρώπης απέναντι στο αίτημα έκδοσης του Οτσαλάν στην Τουρκία χρειάζεται πέραν της περίφημης Ευρωπαϊκής ανθρωπιστικής ανωτερότητας να συνυπολογίσουμε την παγερή σιωπή τόσων χρόνων. Υπάρχει αναμφίβολα ένα Ιταλικό κράτος δικαίου που ενίοτε ενεργοποιείται. Και υπάρχει και μια αριστερή κυβέρνηση που βασίζεται στις ισχυρές δημοκρατικές παραδόσεις της Ιταλικής αριστεράς. Δίπλα, όμως, στην Ιταλική στάση υπάρχει η Γερμανική στάση και η Κοινοτική στάση. Και υπάρχει πάντα και η Αμερικανική στάση (φωνασκούσα στην περίπτωση της έκδοσης του Οτσαλάν στην Τουρκία και εξαιρετικώς σιωπούσα στην περίπτωση της έκδοσης του ...δικού της τρομοκράτη Πινοσέτ στην Ισπανία).
      Υπάρχει, όμως τελικώς και πάνω από όλα, στην συλλογιστική της Ευρωπαϊκής αντίδρασης  στο Τουρκικό αίτημα έκδοσης του Οτσαλάν το τεράστιο πρόβλημα των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων που κατακλύζουν κάθε χρόνο την Ευρώπη και που κατά 25% είναι Κούρδοι της Τουρκίας και του Ιράκ. Και ειδικώς το πρόβλημα των Κούρδων προσφύγων μετά την άφιξη τον Γενάρη του 1998 1200 ρακένδυτων Κούρδων υπό μορφή ανθρωπίνων φορτίων κατ΄ ευθείαν στην Ιταλία έγινε πρόβλημα Ιταλικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές. Διότι μέχρι τότε και κατά την μέχρι τότε γενικώς αποδεκτή επίσημη Τουρκική θεωρία ήταν πρόβλημα ...ελληνοτουρκικό.
      Υπάρχουν, λοιπόν, σήμερα πολλοί λόγοι για να λυθεί το Κουρδικό. Αντίστοιχα, όμως, υπάρχουν και πολλοί τρόποι για να λυθεί το Κουρδικό. Και για τον αγώνα ανάμεσα στις δημοκρατικές αξίες και παραδόσεις από την μια και στην ισχύ των όπλων από την άλλη δεν ξέρω τι πρόβλεψη συμβιβασμού να κάνω.
      Η διεθνοοικονομολόγος Susan Strange γράφει σε πρόσφατο βιβλίο της για θέμα άσχετο με το Κουρδικό και σχετικό με την σημερινή παγκοσμιοποίηση της οικονομίας: «Ένα από τα (τρία) παράδοξα της μετατόπισης της ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσα στο κράτος και την αγορά (προς όφελος της αγοράς) είναι το μάκρεμα της σειράς των κοινωνιών που επιθυμούν το δικό τους κράτος. ...Συχνά, όμως, ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία αποδεικνύεται πύρρεια νίκη στην δύση του 20ου αιώνα.»
Ενημέρωση 25/11/1998, Αυγή 28/11/1998

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.