18/4/15

45. Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, 1999



45. ΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 
      Ο μεγάλος καταστροφικός σεισμός της Λισαβόνας της 1ης Νοεμβρίου του 1755 άφησε την σφραγίδα του στο συλλογικό υποσυνείδητο ολόκληρης της Ευρώπης. Η αισιόδοξη ματιά του πιο φωτεινού αιώνα έγινε λιγότερο αισιόδοξη μετά τον σεισμό. Ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο δυνατός όσο διεδίδετο από τους φιλοσόφους της εποχής και αυτό φάνηκε στα ερείπια της κατεστραμμένης πρωτεύουσας.
      Ο πρόσφατος μεγάλος σεισμός της Τουρκίας, με τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και ζωντανούς κάτω από τα ερείπια, συγκλόνισε τα αισθήματα. Η γεωλογική κοινή κληρονομιά Τουρκίας και Ελλάδας, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας, προκάλεσε μια ανείπωτη δυστυχία που έφερε τους δύο λαούς κοντά. Κατά ένα ειρωνικό τρόπο όλες οι άλλες γεωλογικές κοινές κληρονομιές (θαλάσσια ύδατα, εναέριος χώρος, υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου) απομακρύνουν παρά ενώνουν τους δύο λαούς, που εξοπλίζονται εις βάρος άλλων ειρηνικών προτεραιοτήτων και στρέφουν τα όπλα ο ένας εναντίον του άλλου.
      Πρέπει να παρατηρήσουμε εδώ ότι όλα τα ζητήματα που χωρίζουν τις δύο χώρες, πλην του Κυπριακού με την πολύπλοκη και εξίσου δραματική προϊστορία του, είναι ζητήματα για τα οποία μια δημοκρατία, όπως η Ελληνική, δυσκολεύεται να πολεμήσει. Αν και στις συγκεκριμένες της διαφορές με την Τουρκία ή Ελλάδα έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος της, μια δημοκρατία, όπως η Ελληνική, δυσκολεύεται να πολεμήσει για ενδεχόμενα υποθαλάσσια κοιτάσματα (τρέχα γύρευε, δηλαδή, για royalties από πετρελαϊκές πολυεθνικές!), για εναέριο χώρο μεταξύ 10 και 6 μιλίων (και τα δροσερά Αυγουστιάτικα μελτέμια του Αιγαίου, που παραβιάζουν συνεχώς οι Τούρκοι!) και για 1000 βραχονησίδες (με τους πανέμορφους γλάρους τους που πετούν στην ακτίνα των έτσι ή αλλιώς μη αναγνωρισμένων χωρικών τους υδάτων!). (Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι μια δημοκρατία, όπως η Ελληνική, δεν μπορεί να κάνει άλλου είδους πολέμους στο πλαίσιο ιερών συμμαχιών της Νέας Τάξης!) 
      Από την άλλη πλευρά, στην κουτσή, ημι-φασιστικού τύπου δημοκρατία της γείτονος υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να πολεμήσεις (ως Τούρκος) για όλα αυτά. Ο κυριότερος δε λόγος είναι ότι πολεμώντας για όλα αυτά (ή προετοιμαζόμενος να πολεμήσεις για όλα αυτά) αφήνεις (ως Τούρκος) ανενόχλητο το ηγεμονεύον πολιτικο-στρατιωτικό κατεστημένο, του οποίου και αναγνωρίζεις την αναγκαιότητα.
      Το κυρίαρχο πολιτικο-στρατιωτικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της γείτονος (αυτή η παγκόσμια πρωτοτυπία στρατιωτικού ελέγχου μιας δημοκρατίας) δεν επέτρεψε τον συγχρωτισμό στρατού και λαού σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες. Ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ των 650.000 στρατιωτών παρέμεινε μακριά από την δυστυχία και την κοχλάζουσα οργή του λαού όλες τούτες τις μέρες. Κάποιοι απατεώνες εργολάβοι λυντσαρίστηκαν αλλά το κράτος των απατεώνων εργολάβων έμεινε αλώβητο. Και με την επίκληση του Αλλάχ οι ηγέτες της Τουρκίας πιστεύουν ότι ο Τουρκικός λαός θα παραμείνει άκριτα μακριά από την όζουσα σημερινή πολιτική της μαφιόζικης διαπλοκής εργολάβων, πολιτικών και στρατού.
      Η επίθεση φιλίας και συμπαράστασης του Ελληνικού λαού προς τους σεισμόπληκτους (που κάποιοι ατυχώς την χαρακτήρισαν υστερία!) εξέπληξε ευχάριστα τους απλούς Τούρκους και όχι μόνον αυτούς. Ο «Έλληνας γείτονας» στάθηκε αλληλέγγυος και η μεγάλης κυκλοφορίας Κεμαλική ‘Χουριέτ’ έγραψε για αυτόν τον «Έλληνα γείτονα» με το ταμπεραμέντο που μόνο στην πολύπαθη γειτονιά μας ανθεί.
     Ένας από του λόγους που οι Τούρκοι περιβάλλουν με τυφλή εμπιστοσύνη τον στρατό τους είναι ο από δυσμάς κίνδυνος (εμείς, δηλαδή, οι Έλληνες). Κατά την επίσημη πολιτικο-στρατιωτική Τουρκική προπαγάνδα, στην Ελλάδα καλλιεργείται μαζικά το μίσος εναντίον της Τουρκίας. Και ελάχιστοι Τούρκοι δεν το πιστεύουν αυτό. Ο κλονισμός αυτού του αισθήματος θα σημάνει και τον κλονισμό της τυφλής εμπιστοσύνης στην πολιτική λειτουργία του Τουρκικού στρατεύματος και, γενικότερα, στην πολιτική που ακολουθείται από το επίσημο κράτος του μεγάλου ασθενούς της Ευρώπης (για να θυμηθούμε και λίγο την ορολογία του 19ο αιώνα).
      Με την θαυμαστή αλληλεγγύη του «Έλληνα γείτονα» δεν υποτιμούνται οι ξένοι παράγοντες, οι εξωτερικοί και εσωτερικοί συσχετισμοί δυνάμεων, οι εξανδραποδισμοί και οι σφαγές (και αυτές τις μέρες) Κούρδων στα βάθη της Ανατολίας και, βεβαίως, η Τουρκική κατοχή της μισής Κύπρου. Απλώς, με την αλληλεγγύη του «Έλληνα γείτονα» υπομιμνήσκεται το απεριόριστο δυναμικό της ξεχασμένης διπλωματίας των λαών εν σχέσει προς την διπλωματία των κανονιοφόρων.
      Η διπλωματία των λαών, στο τέλος της γραφής, δεν είναι ένα καλόπιασμα ενός δυνατού εχθρού (όπως ατυχώς ειπώθηκε από κάποιους). Η διπλωματία των λαών είναι, μάλλον, το υπαρξιακό απόθεμα ελπίδας. Έτσι, απλά και τίποτα παραπάνω.
Αυγή 27/8/1999, Ενημέρωση 28/8/1999        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.