18/4/15

48. ΑΙΩΝΑΣ ΕΠΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΣΙ, 1999



48. ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΣΙ
      Η δραματοποίηση της Ελληνικής στάσης έναντι της Τουρκικής  υποψηφιότητας, από την μια πλευρά, και η συζήτηση περί του μείζονος εθνάρχου Ελευθερίου Βενιζέλου και των ελασσόνων εθναρχών πατρός και τέκνου Παπανδρέου (ουχί όμως και εγγονού) με αφορμή πρόσφατη κομματική αφίσα, από την άλλη πλευρά, προκαλούν εύλογους συνειρμούς. Όλα σχεδόν τα κόμματα διεκδικούν την πατριωτική και δημοκρατική κληρονομιά του εν λόγω μείζονος εθνάρχου και ολίγα (ουχί όμως ευκαταφρόνητα) διεκδικούν την κληρονομιά των ελασσόνων.
      Ας δούμε λοιπόν τι αναφέρει, ως ευπειθέστατος θεράπων της βασιλικής μεγαλειότητος, ο Ελευθέριος  Βενιζέλος σε επιστολή προς τον βασιλέα του λίγο πριν τον Διχασμό: «Δεν θα εδίσταζον, όσον οδυνηρά και αν είναι η εγχείρησις, να συμβουλεύσω την θυσίαν της Καβάλας (υπέρ της Βουλγαρίας).» Σε επομένη επιστολή του, έξι ημέρες μετά, επανέρχεται: «Η παραχώρησις της Καβάλας είναι βεβαίως θυσία οδυνηροτάτη, αισθάνομαι δε αίσθημα βαθυτάτου άλγους εισηγούμενος αυτήν. Αλλά δεν διστάζω να την προτείνω, ευθύς ως λάβω υπ’ όψιν τίνα εθνικά ανταλλάγματα πρόκειται να εξασφαλισθούν δια της θυσίας ταύτης.» Διότι στον πόλεμο έπρεπε να μπούμε «επί ανταλλάγμασι». Και ακολουθεί μια απείρου κάλλους λογιστική κερδιζομένων και θυσιαζομένων τετραγωνικών χιλιομέτρων και ανθρωπίνων ψυχών. (Χωρίς να υπεισέλθουμε στην ιστορική αποτίμηση, αξίζει να πούμε ότι στην μεγαλοφυή αυτή λογιστική έμπαινε ως έξοδο η Καβάλα και η πέριξ περιοχή και ως έσοδο 125.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της Μικράς Ασίας. Οι επιστολές δημοσιοποιήθηκαν μετ’ ολίγον. Πώς θα αντιδρούσες εσύ αν κάποιος ήθελε να σου πάρει 125.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή μια Ελλάδα;).
      Στην πορεία κάτι στράβωσε αν και δώσαμε, και με το παραπάνω, αίμα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι και την νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση πολεμήσαμε το 1919 (και μόνον εμείς, ως συνεπέστεροι εκ των συμμάχων του αποκλεισμού, ανοίξαμε πυρ). Αντάλλαγμα: η ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. 
      Την λογική των ανταλλαγμάτων ακολούθησαν και όλες οι επόμενες ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι του τέλους του αιώνα. Πάντα κάτι είχαμε να κερδίσουμε. Αλλά πάντα κάτι στράβωνε στον δρόμο.
      Και βεβαίως αυτό που θα είχαμε να κερδίσουμε θα μπορούσε να είναι το πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μας, αλλά αν κάτι είναι πράγματι σημαντικό δεν το διαπραγματεύεσαι με παζάρια, και μάλιστα παζάρια ψυχών. Δεν εκστρατεύεις στην μακρινή Ουκρανία για να πάρεις την Σμύρνη (και να χάσεις τον Πόντο!). Δεν υπογράφεις την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας για να πάρεις την Μακεδονία. Δεν παραδίδεις τον Οτσαλάν για μη σου πάρουν τις βραχονησίδες. Δεν υπογράφεις αποφάσεις βομβαρδισμών για να μη σου πάρουν το Αιγαίο.
      Και φθάνουμε στο Ελσίνκι. Και να πάλι τα ανταλλάγματα! Και να πάλι οι τζάμπα εκσυγχρονιστές και πατριώτες μάγκες! Και να πάλι η αμήχανη Αριστερά να συντάσσεται πότε με τους εκσυγχρονιστές πότε με τους πατριώτες υπό την κοινή σκέπη του εκσυγχρονιστικο-πατριωτικού συνθήματος: «Πρώτα η Ελλάδα!». Ενός συνθήματος πού λέει τόσα πολλά, για να μην εννοήσει τίποτα τελικά.
      Άντε και καλό αιώνα!      
Ενημέρωση 12/12/1999
Αυγή 15/12/1999

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.