18/4/15

5. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΣΚΟΜΠΑΡ, 1994



5. ΤΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΣΚΟΜΠΑΡ
      Ως παλαιός αθλητής, αλλά περισσότερο ως διαχρονικός λάτρης του αθλητικού ιδεώδους πρεσβεύω την άποψη ότι ήττες με 4-0 μπορεί να είναι εξ ίσου αθλητικές όπως νίκες με 10-0. Μάρτυρας, σήμερα, μιας μαζικής σχιζοφρένειας που συμπαρασύρει επώνυμους και ανώνυμους σε κρίσεις περί της ποδοσφαιρικής μοίρας αυτού του τόπου.
       Αγνοώ τον πραγματικό αριθμό των ειδημόνων περί των συνεπειών της ήττας, που παρέλασαν από τα μέσα επικοινωνίας τις τελευταίες ημέρες. Από τον πολύ Κωστόπουλο του Κλικ έως τον παρά πολύ Ζουράρι τη τρισχιλιετούς μας παράδοσης. Ανεκδιήγητες, δηλαδή, αναλύσεις περί εθνικού νταουνιάσματος και αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας.
      Όλα αυτά θα ήσαν γραφικά, αν η δολοφονία του Κολομβιανού Εσκομπάρ δεν μας άγγιζε. Η δημόσια χλεύη, στην οποία έχει παραδοθεί ένας Έλληνας προπονητής, είναι η έκφραση μιας κοινωνίας, που εζήλωσε την δόξα του ναρκωμένου Μεντεγίν. Στερητικά σύνδρομα εκδηλώνονται ως κρίσεις ποδοσφαιρικού πανικού με εξιλαστήριο θύμα τον προπονητή.
      Ο προπονητής διέπραξε ένα λάθος. Από αυτά, όμως, που μια δημοκρατία ξέρει να ανέχεται, χωρίς να παίρνει στα σοβαρά. Δήλωσε με περισσή έπαρση (και δεν ήταν ο μόνος που το δήλωσε) ότι στο Μουντιάλ πάμε για νίκες (ουδέν μεμπτόν!), αλλά και περίπου για προβολή των εθνικών μας δικαίων (μεμπτόν!). Ούτε λίγο ούτε πολύ η πρόκριση στον δεύτερο γύρο θα σήμαινε λύτρωση. Ένα δεύτερο λαθάκι δεν θα έπρεπε να απασχολήσει την εθισμένη στις σόου μπίζνες κοινωνία μας. Όλες οι καρναβαλίστικες τυμπανοκρουσίες των καθημερινών δεξιώσεων μόνο αθλητική προετοιμασία δεν θύμιζαν! Ως εδώ όμως!
      Σκέφτομαι τώρα, και ως δάσκαλος που είμαι, πώς θα προσλαμβάνουν τα παιδιά μας την επικρατούσα σήμερα αντίληψη να διαπομπεύεται ο ηττημένος, να δολοφονείται ο παίκτης του αυτογκόλ και να στεφανώνονται με δάφνες εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων οι νικητές ενός ανταγωνισμού μέχρι τελικής πτώσεως του αντιπάλου.
      Άφησα για το τέλος τις επείγουσες προτάσεις μου:
      Πρώτη: Άμεση αντικατάσταση του Αλκέτα Παναγούλια από τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, ο οποίος σε ειδική συνέντευξη τύπου ορθώς και εγκαίρως υπέδειξε την χρυσή τακτική για ελληνοπρεπή γιουρούσια. (Γιουρούσι: σύστημα αντίθετο του κατενάτσιο).
      Δεύτερη: Στο επόμενο Μουντιάλ να συνδέσουμε με την πρόκρισή μας και τα λοιπά θέματα εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, που αυτή τη φορά μας διέφυγαν.
      Τρίτη: Να ακολουθήσουμε το σεμνό παράδειγμα του Καμερούν, που την ενδεκάδα την ορίζει ο πρόεδρος της χώρας, μια και του προέκυψαν πολιτικά οφέλη σε μια χώρα που ξεχνάει την πείνα όταν διακρίνεται στο ποδόσφαιρο.
      Και, βέβαια, ενός ατέλειωτου λεπτού σιγή για τον θάνατο ενός ηττημένου αθλητή που τον λέγαν Εσκομπάρ...
Ενημέρωση 6/7/1994

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.