18/4/15

51. ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ, 2000



51. Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ
      Με αφορμή τη αποκάλυψη της «Ε», για την πιθανή άσκηση δίωξης εναντίον των συλληφθέντων στην αντιπολεμική πορεία της 27ης Απριλίου, οφείλουμε να ξαναθυμίσουμε τα εξής:
      Δεν επρόκειτο για μια συνήθη διαδήλωση για την τιμή, ας πούμε, των αυγών ημέρας. Το πάθος, που θα συγκέντρωνε η διαδήλωση αυτή, (και αυτός ήταν ο επιδιωκόμενος σκοπός της) θα αποτελούσε φρένο στην περαιτέρω εμπλοκή της χώρας μας σε ένα επιθετικό πόλεμο εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας (ακόμη και στην περίπτωση που - κλείνοντας τα μάτια στον UCK - βλέπαμε ότι αυτή η χώρα παραβίαζε τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών της). 
      Από καμία συνταγματική ή διεθνή συμβατική δέσμευση δεν απέρρεε η συμμετοχή μας σε ένα τέτοιο επιθετικό πόλεμο. Αντιθέτως, τόσο το Σύνταγμα όσο και πάμπολλες διεθνείς συμβατικές υποχρεώσεις μας επέβαλλαν την αντίθεση σε ένα τέτοιο πόλεμο ή, τουλάχιστον, την αποχή. Αν σε μια τέτοια περίπτωση και για ένα τέτοιο λόγο δεν ενεργοποιείται η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (το περίφημο 1-1-4), τότε ας την καταργήσουμε για να μην προσποιούμαστε την δημοκρατική πολιτεία.
      Οι ζημιές των 2 ή των 4 εκατ. δρχ., που κατέγραψε εν ριπή οφθαλμού ο αερολιμενάρχης, είναι ένα ελάχιστο ποσοστό του περίπου 1 τρισ. δρχ. του ετησίου εξοπλιστικού προγράμματος του κ. Τσοχατζόπουλου (που πραγματοποιείται εν ονόματι τίνος και εναντίον ποίου;). Αυτή η ποσοτική σχέση δεν δικαιολογεί με κανένα τρόπο τις οποιεσδήποτε προκληθείσες ζημίες, οι οποίες ήταν, έτσι ή αλλιώς, παντελώς ξένες με το πνεύμα της διαδήλωσης. Η υπόμνησή της, όμως, πρέπει να μας καθιστά λιγότερο εξωπραγματικούς, όταν απαγγέλλουμε κατηγορίες εναντίον νέων, που διαδήλωσαν με, περισσότερο του λελογισμένου, πάθος κατά ενός πολέμου (ο οποίος, ας μη γελιόμαστε, είναι διαρκής και γι αυτό βλέπε π.χ. τα εκατοντάδες χιλιάδες Ιρακινά παιδιά, που εξοντώνονται από την έσχατη ιατροφαρμακευτική ανέχεια - με βάση καταγγελίες καθολικώς αξιοσέβαστων διεθνών οργανώσεων!).
      Κάπως έτσι, όμως, γράφεται η ιστορία στην Ελλάδα. Μέσα στις χαμένες πατρίδες είναι και ο Πόντος. Το 1919 η Ελλάς του Ελευθερίου Βενιζέλου συμμετείχε ενεργώς και υπερηφάνως στην διεθνή εκστρατεία κατά της νεοσύστατης τότε Σοβιετικής Ένωσης. Το αντάρτικο Ποντιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των ημερών βασιζόταν στις συνεχείς μετακινήσεις, περνώντας τα ανοικτά σύνορα της φιλικής προς το κίνημα Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την εκστρατεία, τα σύνορα έκλεισαν και το αντάρτικο κίνημα των Ποντίων παγιδεύτηκε και αφανίσθηκε με αγριότητα ολοκαυτώματος. Τότε η ανταμοιβή μας ήταν η Σμύρνη (την οποίαν υπερηφάνως χάσαμε!). Τώρα η ανταμοιβή μας ήταν κάτι άγονες βραχονησίδες...
      Αξίζει τον κόπο για κάτι άγονες βραχονησίδες (τις οποίες εξ ίσου υπερηφάνως χάνουμε!) να μετέχουμε, από το 1991 και μετά, σε όλες ανεξαιρέτως τις πράξεις του ανοσιουργήματος της διάλυσης μιας χώρας; Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τις διαχειρισθούμε;
      Ενάντια σ’ αυτόν τον πολιτισμό της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα διαδήλωσαν και οι συλληφθέντες διαδηλωτές. Η ενδεχόμενη δίκη εναντίον τους, όσες καλόπιστες ή κακόπιστες αστυνομικές μαρτυρίες και αν επιστρατευθούν, θα είναι μια πολιτική δίκη πρώτου μεγέθους.
Ενημέρωση 25/1/2000

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.