18/4/15

59. ΡΑΜΠΟΥΓΙΕ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ, 2002



59. ΤΟ ΡΑΜΠΟΥΓΙΕ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ

      Το Ραμπουγιέ είναι η γαλλική πόλη στην οποία παγιδεύτηκε η γιουγκοσλαβική ηγεσία από Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη, τον Μάρτιο του 1999, για να υπογράψει ουσιαστικά μια συμφωνία πλήρους παράδοσης στο ΝΑΤΟ. Δεν την υπέγραψε και, τότε, άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Το Καμπ Ντέιβιντ του καλοκαιριού του 2000 ήταν για τους Παλαιστινίους μια προσφορά για δημιουργία αστείου κράτους διάτρητου από άπειρους νεόκτιστους εβραϊκούς οικισμούς υπό ισραηλινό έλεγχο: Ένα άλλο Ραμπουγιέ.  
      Σ’ αυτή, λοιπόν, την μικρή έκταση γης (που δεν ξεπερνά την Πελοπόννησο) έχει στηθεί εδώ και δεκαετίες ο πιο μακάβριος και μακρόσυρτος χορός του κόσμου. Άγ(ρ)ιοι Τόποι, κι οι θεοί δεν βοηθούν καθόλου σ’ αυτές τις περιπτώσεις. (Ούτε ο ιουδαϊκός, ούτε ο χριστιανικός, ούτε ο μουσουλμανικός, που κατοικοεδρεύουν σ’ αυτή την άγονη γη.) Το σύνθημα των πρώτων σιωνιστών, στις αρχές του αιώνα, «μια γη χωρίς λαό για ένα λαό χωρίς γη», υποδήλωνε ακριβώς την μεγάλη παρεξήγηση, που θα έσερνε και τον χορό. Η γη αυτή, η γνωστή από αιώνων ως Παλαιστίνη, είχε ήδη πάνω της ένα λαό: τους Παλαιστινίους. Οι Παλαιστίνιοι – να πούμε την αλήθεια – φορείς ενός διαφορετικού πολιτισμού, δεν νοιάζονταν και τόσο, τότε, για την εθνική τους ταυτότητα, αλλά αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους παίρνει κανείς και την γη για τιμωρία. Η μισή γη, ας πούμε, αρκεί! Η Απόφαση 181 του ΟΗΕ του 1947 έδινε κάτι παραπάνω απ’ την μισή: 57% στους Εβραίους, που ήταν τότε μισό εκατομμύριο, και 43% στους Άραβες, που ήταν τότε ενάμισι εκατομμύριο. Οι Άραβες δεν δέχθηκαν. Έκαναν πόλεμο και τον έχασαν. (Οι Ισραηλινοί παρέταξαν 60.000 στρατό, ενώ Αίγυπτος, Ιράκ, Συρία και Υπεριορδανία 30.000.) Σήμερα οι Παλαιστίνιοι ζητούν να κάνουν κράτος στο 25%.
      Το Όσλο, επί κυβέρνησης Ραμπίν, το 1993, υποσχέθηκε στους Παλαιστινίους ένα καθαρό 25%. Όμως, ήδη δυο χρόνια πριν, το 1991, ο υπουργός Οικισμού της κυβέρνησης Σαμίρ, Αριέλ Σαρόν, σκάρωνε με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεοαφικνούμενους ρωσοεβραίους τους νέους εποικισμούς στην Δυτική Όχθη (Σαμάρεια και Ιουδαία) και την μικροσκοπική Γάζα. Το Καμπ Ντέιβιντ, το 2000, θα έδινε στους Παλαιστινίους το 25%, αλλά διάτρητο από νέους εβραϊκούς οικισμούς υπό ισραηλινό έλεγχο. Το παλαιστινιακό κράτος θα έμοιαζε με καντόνια ενωμένα με περίεργους διαδρόμους (που φράσσονται, όπως καταλαβαίνουμε, ανά πάσα στιγμή, ακόμη και από μικρά παιδιά). Οι εβραϊκοί εποικισμοί στην Δυτική Όχθη – να μη μας διαφεύγει – εξασφαλίζουν τον έλεγχο των νερών του Ιορδάνη, που ποτίζει την άνυδρη γη του Ισραήλ και εξασφαλίζουν το σημερινό status στην εντελώς άνιση χρήση των υδάτινων αποθεμάτων της περιοχής. Οι εβραϊκοί εποικισμοί – δεν πρέπει πάλι να μας διαφεύγει – είναι μικρά φρούρια με άρτιο εξοπλισμό.
      Πήρε δεκαετίες ολόκληρες στο Ισραήλ να δεχθεί τον παλαιστινιακό λαό ως παλαιστινιακό λαό και όχι ως χύδην νομάδες (Υπεριορδανών) που έκαναν μια στάση εκεί να ξαποστάσουν και να συνεχίσουν μετά την πορεία τους έξω από το Ισραήλ. Η δεκαετία του 1990 σημαδεύτηκε από το τραγούδι της ειρήνης που τραγούδησε ο ισραηλινός πρωθυπουργός, Ραμπίν, λίγο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά ενός φανατικού ισραηλινού που διαφωνούσε με την αναγνώριση των Παλαιστινίων ως Παλαιστινίων. Η τρέχουσα δεκαετία σημαδεύεται, τούτες τις μέρες, από τον ηγέτη των Παλαιστινίων, Αραφάτ, δέσμιο και περικυκλωμένο από τανκς. Ο αναγνωρισμένος από όλη την Ευρώπη ηγέτης ταπεινώνεται (και μαζί του, νομίζω, ταπεινώνεται και η Ευρώπη που τον αναγνωρίζει ως εκλεγμένο, νόμιμο ηγέτη και ισότιμο συνομιλητή της).
      Απ’ ό,τι καταλάβαμε όλοι, τούτες τις μέρες ζητείται από τον έγκλειστο Αραφάτ μια δήλωση κατά των αυτόχειρων παλαιστινίων τρομοκρατών. Διότι, μετά από μια τέτοια δήλωση, οι αυτόχειρες τρομοκράτες θα παύσουν να είναι τέτοιοι... Γνωρίζουν, όμως, τόσο ο Σαρόν όσο και ο Μπους ότι η τρομοκρατία των αυτόχειρων βομβιστών είναι αποτέλεσμα της δικής τους ακραίας πολιτικής και της απόγνωσης που αυτή προκαλεί. Γνωρίζουν ότι ο Αραφάτ είναι ο εκφραστής μιας μη θρησκευτικής τάσης που διαρκώς αδυνατίζει προς όφελος της θρησκευτικής τάσης του παλαιστινιακού αγώνα (Χαμάς, Τζιχάντ, Χεζμπολάχ), χρηματοδοτούμενης από ισλαμικές χώρες και, κυρίως, από την Σαουδική Αραβία, μόνιμο σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών (και στην οποία θρησκευτική τάση στρατολογούνται – και επί χρήμασι – χιλιάδες παλαιστίνιοι άνεργοι). Γνωρίζουν ότι η παλαιστινιακή κοινωνία σπαράσσεται από εσωτερικές αντιπαλότητες και τεράστιες αδυναμίες διαχείρισης και διαφθοράς. Γνωρίζουν ότι αυτή την στιγμή η μόνη συγκολλητική ουσία της διχασμένης παλαιστινιακής κοινωνίας είναι ο Αραφάτ. Και γνωρίζουν ότι με την απομάκρυνση του Αραφάτ και την διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής θα αυξηθεί η τρομοκρατία-με-το-Κοράνι-στο-χέρι (πράγμα που ίσως, βεβαίως, εξυπηρετεί τα σχέδια περαιτέρω σκλήρυνσης Σαρόν και Μπους). Εκείνο που Σαρόν και Μπους επιθυμούν είναι να έχουν απέναντί τους όχι μια Παλαιστινιακή Αρχή, αλλά πολλές, πάρα πολλές παλαιστινιακές αρχές: Κάτι σαν ‘Ηνωμένα Παλαιστινιακά Εμιράτα’, ας πούμε, καθοδηγούμενα από κατά τόπους τοπάρχες. Έτσι, ώστε εύκολα – κατά πώς νομίζουν – να ελέγχονται και να χειραγωγούνται με προσωπικές εξαγορές και περαιτέρω διαιρέσεις.
      Το Foreign Affairs, αγαπημένο περιοδικό του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, στο τεύχος Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2002, δημοσίευσε ένα άρθρο του παλαιστινίου καθηγητή Khalil Shikaki, διευθυντή του Παλαιστινιακού Κέντρου Πολιτικής και Ερευνών της Ραμάλας. Στο άρθρο αυτό, με τον ενδεικτικό τίτλο ‘Διαιρεμένοι Παλαιστίνιοι’, φαίνεται πώς στις διαδοχικές έρευνες γνώμης των Παλαιστινίων η δημοτικότητα του Αραφάτ τα τελευταία χρόνια διαρκώς πέφτει, προς όφελος των ισλαμιστών, αλλά και πώς η απήχηση και αξιοπιστία όλων γενικώς των κοσμικών πτερύγων της παλαιστινιακής κοινωνίας επίσης πέφτει προς όφελος της ισλαμιστικής πτέρυγας. Για ποια τρομοκρατία του Αραφάτ, λοιπόν, μιλούν Σαρόν και Μπους; Και ποιος οπλίζει, επιτέλους, την όποια τρομοκρατία;
      (Για να σχετικοποιήσουμε κάπως την αντιτρομοκρατική ρητορική του Αριέλ Σαρόν, κυριολεκτικού σωτήρα του Ισραήλ στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973 ως διοικητή τεθωρακισμένων, ας υπενθυμίσουμε ότι ο ίδιος είναι και ο οργανωτής των σφαγών του 1982 στο Νότιο Λίβανο, ως υπουργός  Άμυνας τότε στην κυβέρνηση Μπεγκίν, και ότι το κόμμα του, Λικούντ, προέρχεται από ομώνυμο συνασπισμό κομμάτων, με κύριο κορμό το Χερούτ, που ήταν η μετονομασία του Ιργκούν, τρομοκρατικής οργάνωσης, με εκατοντάδες φόνους, δια χειρών των μετέπειτα πρωθυπουργών Μπεγκίν και Σαμίρ, προς εκφοβισμό και μαζική έξοδο των Αράβων.)
Ενημέρωση 7/4/2002

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.