18/4/15

7. ΛΥΠΗΤΕΡΗ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ, 1994



7. Η ΛΥΠΗΤΕΡΗ ΤΟΥ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ
      Οι λέξεις αποτελούν όχημα, στο οποίο επιβαίνουμε ως πρόσφυγες λαθρεπιβάτες, για να περάσουμε απέναντι μέσα από απρόβλεπτους κινδύνους. Υπάρχουν και λέξεις αγκυροβόλια και λέξεις καταφύγια, στις οποίες οι πολιτικοί μας κάθονται και ξαποσταίνουν (π.χ. πρόοδος, ανάπτυξη, εκσυγχρονισμός κλπ). Το να γίνεται όμως εις Εσπερίαν συνέδριο για τις προοπτικές  του εκσυγχρονισμού στη χώρα μας είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο για φλύαρες συνεδριακές ανακοινώσεις καριέρας. Επένδυση, που λέμε, για το μέλλον. Όταν μάλιστα δεν θεωρείται καθήκον να ορισθεί το τίμημα της κάθε πολιτικής, τότε η επένδυση είναι και μειωμένου ρίσκου.
      Παρόντα στο συνέδριο του Λονδίνου τα τρομερά (τρομάρα τους!) παιδιά του εκσυγχρονισμού Ανδριανόπουλος και Παλαιοκρασάς. Δεν έλειψε, βέβαια, και ο «νέος» εργαζόμενος ξερόλας του Οικονομικού Ταχυδρόμου. Η συζήτηση (με εξαίρεση τον αιρετικό Τσουκαλά) εξελίχθηκε μάλλον ήρεμα. Συνέδριο ήταν αυτό. Συνέδριο με τα όλα του. Και κυρίως για το κράτος.
      Να το μικρύνουμε, είπαν, το κράτος (Ανδριανόπουλος). Να μη το μικρύνουμε τόσο, πετάγονταν κάθε τόσο οι σύνεδροι της άλλης όχθης (Βάσω και Σημίτης). Να το μικρύνουμε, επέμεινε νηφάλια ο Παλαιοκρασάς. Τι είναι ρε παιδιά, λάστιχο αυτό που τραβάτε; Δεν καταλάβαμε για ποιο πράγμα συζητήσατε. Διότι το κράτος είναι πάλι ένα από εκείνα τα γνωστά λεκτικά καταφύγια των αερολογούντων. Πέστε με το όνομα του αυτό που κάθε φορά θα βάζετε στο προκρούστειο κρεβάτι.
      Ας προσπαθήσουμε να βρούμε μια γλώσσα κατανοητή. Κατακεραυνώσατε όλοι μαζί το πελατειακό σύστημα και συμφωνήσατε. Και γω νόμιζα ότι ανήκατε επί δεκαετίες σε δύο κατ εξοχήν πελατειακά κόμματα. Θέλετε, επίσης, όλοι μείωση των ελλειμμάτων και νομισματική σταθερότητα. Και για όλα τούτα ανηφορίσατε μέχρι το Λονδίνο  χειμωνιάτικα. Και ξανασυζητήσατε για τη δημοσιονομική πειθαρχία. Και ξανασυζητήσατε για την εξυγίανση του κράτους. Ποιος θα πληρώσει, όμως, τη λυπητερή ρε παιδιά για όλα τούτα τα ωραία;
      Καλά σας τα είπε ο Τσουκαλάς (να ναι καλά ο άνθρωπος). Η λυπητερή είναι το θέμα. Και για τη λυπητερή δεν μιλήσατε. Κι όταν θα έρθει  η λυπητερή, το συνέδριο θα έχει τελειώσει. Οι περγαμηνές θα έχουν απονεμηθεί και σεις θα βρίσκεστε στο επόμενο συνέδριο με θέμα : «εκσυγχρονισμός και προβλήματα αισθητικής».
      Για να υπολογίσουμε, λοιπόν, τη λυπητερή του εκσυγχρονισμού, ας ρίξουμε μια ματιά στους σύγχρονους και εκσυγχρονισμένους παραδείσους κάποιων χωρών, που τόσο λάτρεψαν οι προσφάτως αυτοαναγορευθέντες τιμητές του αναχρονισμού. Οι εγκληματολογικές στατιστικές αυτών των παραδείσων μας δείχνουν ότι ένας εκσυγχρονισμός τύπου ΗΠΑ και Βρετανίας ή έστω Σιγκαπούρης μας φοβίζει.  Ίσως μας διεγείρει και τα δημοκρατικά ανακλαστικά.
      Τι θα γίνει, ας πούμε, με τους 1.500.000 (με προοπτικές ραγδαίας αύξησης) Αμερικανούς πολίτες εν αναστολή, που είναι κλεισμένοι σήμερα στις φυλακές των ΗΠΑ; Σαν να έχουμε, δηλαδή, κλείσει την μισή Αθήνα μέσα. Και η υπόλοιπη Αθήνα να φρουρεί, να διοικεί, να κατηγορεί και να υπερασπίζεται την άλλη μισή. Και μια ΤV (υψηλής ευκρίνειας) να μεταδίδει ζωντανές θανατικές εκτελέσεις προς εξημέρωσιν των ηθών. Αυτή την ατελείωτη φυλακή και φρίκη εννοούσατε ως μικρό κράτος;
      Θα έρθει, βέβαια, ο Μουζέλης και θα πει ότι αλλιώς ορίζουν τον εκσυγχρονισμό στα Πανεπιστήμια. Και θα ακουστούν και προτάσεις για πιο ήπιους εκσυγχρονισμούς. Φοβάμαι, όμως, ότι και στην αθωότερη του μορφή ο εκσυγχρονισμός υποκρύπτει εκείνη την ευθύγραμμη και ντετερμινιστική αντίληψη της ιστορίας. Άσε που έχει κολλήσει στο μυαλό εκείνη η πρόθεση εκ. Μου θυμίζει εκ-πολιτιστικά σωματεία γειτονιάς που ενίοτε μας απειλούν με πολιτισμό.
      Ηθικόν δίδαγμα πρώτον: Άσε δεν θα πάρω!
      Ηθικόν δίδαγμα δεύτερον: Αφήστε τον Έβερτ να οργανώνει σεμινάρια επιμορφωτικά εις Αθήνας. Πού ξέρεις; Εξετάσεις έρχονται.
Αυγή 26/11/1994
Ενημέρωση 14/12/1994

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.